Ritje naar Talamantes

Eergisteren is me al de aandacht getrokken door die vreemde vorm van enkele bergen ten zuidoosten van de Moncayo. Daar wil ik toch wel eens een kijkje gaan nemen! Omdat alle beschikbare kaarten geen doorgang laten zien tussen het Moncayo gebied en die aangrenzende streek, neem ik de auto. 15 km verder stop ik in Ambel. Klein, weinig speciaal, maar de auto staat veilig en in de schaduw. 15 km verderop ligt Talamantes. De weg ernaar toe is schitterend. Erg variabel van uitzicht, eenvoudig en toch zo mooi! In de achtergrond verschijnen regelmatig de bergen waarover ik het had. Geflankeerd met de Sierra de Moncoya is dat wel een fraai zicht! Het wordt er steeds mooier op. Eenmaal in Talamantes (echt een bergdorp, zelfs geen bar gevonden (al zal er wel een zijn!)) blijkt de weg toch niet dood te lopen. Ik kom zelfs uit op het parcours van de tijdrit van de Vuelta vorig jaar. Een foto van de aanmoedigingen voor Alberto kon ik dan ook niet laten! Ik volg het parcours, en daardoor kom ik die dag niet meer toe aan de 2e geplande rit (zuidkant van de Moncayo - Beraton en omstreken). Heb ik nu al spijt van, maar je kan nu eenmaal niet alles doen. Het alternatief is dan ook schitterend. Meer genietend dan doorfietsend (behalve wel op de 15% stukken! (en er zijn er een pak!)) bereik ik de top van de helling van de tijdrit. Net daar kan ik de beste foto's nemen van wat uit deze hoek eerder een richel blijkt te zijn. Eentje met ztukken uit, en daardoor heeft hij zo een sprekend karakter. Erosie kan heel mooi zijn! Het si bijna 2 uur ams ik terug aan de auto kom. Intussen ook nog een terrasje gedaan in Alcala De Moncoya en veel stil gestaan onderweg... Tijdverlies, dus Beraton, waarvoor ik eerste nog meer dan een uur in de auto moet zitten, wordt aan de kant geschoven. In de plaats daarvan was ik de uitrustingen in het hotel (droog gaan ze tegen morgen niet zijn, maar wel al proper) en vertrek dan voor een poging om de top te halen van de Moncoya (2315m). Al bij de start om 16u weet ik al dat dit me niet gaat lukken. Neem me voor van geen risico's te nemen en op tijd terug af te dalen. 19u30 wordt het donker, en mits een veiligheidsmarge van 45 min, wil ik om 18u45 terug beneden staan. Als je dan ook nog weet dat dalen trager gaat dan klimmen, kun je snel uitrekenen wat er kan. Exact een uur verder ben ik op 1915m (start was op 1565). Ik kan maximum nog een 25min doorgaan, dan moet ik terug. Het traject zie ik voor me liggen. Constante stijging met dezelfde stenen en paden, alleen telkens hoger. Het uitzicht gaat er ook niet veel beter op worden, en gezien het late uur besluit ik terug te keren. 18u15 sta ik terug beneden, na nog enkele paddestoelen te zijn tegen gekomen. Voila! En nu eten!